Bestemming (on)bekend

De  opgave gaat uit van bestaande en veelal verborgen kwaliteiten die schuilgaan in de zogenaamde genius loci van een ogenschijnlijk opgegeven gebied in de oude haven van Antwerpen. Een benadering die begint zonder programma of functie, maar kijkt naar de al aanwezige kenmerken en sferen, en vooral hoe deze aan te wijzen en te versterken zijn. In een diepgaande dialoog tussen ontwerper en gebouw is gepoogd een antwoord te geven op de vraag "waar vraagt deze plek om?".

Het ontrafelen van de genius loci schetst een grote variëteit aan sferen, die ieder weer passen bij een andere (mogelijke) bestemming. Deze aspecten leggen de basis voor ingrepen in het bestaande gebouw. Op een minimale, bijna ‘chirurgische’ manier wordt het gebouw aangetast waardoor het ineens toegankelijk wordt.

Met de minimale ingrepen in het bestaande gebouw ontstaat een basisstructuur die in principe geen opgelegde functie(s) heeft. Het is enkel toegankelijk en legt bijzondere momenten en plekken bloot. Daarmee vormt het een context waarbinnen zich verschillende, wisselende activiteiten kunnen afspelen. Wisselend, want in plaats van een vaste invulling zijn een aantal scenario’s voorgesteld die hun oorsprong vinden in de aanwezige, specifieke sferen. Een klein café met een besloten terras in de voormalige dienstwoning, een intieme filmzaal binnen de contouren van het pomphuis of een strand met uitzicht over de stad. Het zijn plekken die nooit eerder te ervaren waren, maar nu door subtiele ingrepen juist onderstreept worden. De mogelijke invullingen zijn tijdelijk van aard, en daardoor flexibel in gebruik. Ze kunnen afzonderlijk functioneren, maar juist ook in een wisselende setting plaatsvinden en vormen feitelijk een toolbox voor de ontworpen structuur. Het laat zien wat er mogelijk is en waarvoor de plek geschikt kan zijn. Het laat zien waar de plek om vraagt.