Voetbalstadion

De ontwerpen vinden hun oorsprong niet in de lay-out van een volledig voetbalveld maar gaan uit van de middencirkel: het zogenaamde ‘panna-veld’. Een panna-wedstrijd, die slechts drie minuten duurt, kan op twee manieren gewonnen worden: door het maken van een panna - het door de benen spelen van de tegenstander - of op 'traditionele' wijze, door binnen drie minuten de meeste doelpunten te scoren. 

Panna is zien en gezien worden. In het eerste ontwerp staat de wisselwerking tussen spelers en publiek centraal en draait alles om het intensiveren van de spelbeleving. Als ware artiesten spelen de voetballers in een eigen wereld waarvan zij het middelpunt vormen. Het zijn gladiatoren in een arena waar, afgesloten van haar omgeving, in alle heftigheid gespeeld en bespeeld kan worden. Als een besloten binnenplaats is het veld omkaderd en omarmd door omhoog cirkelende tribunes in de vorm van een dubbele helix. De vormgeving van het stadion is ingetogen, bijna sober, en neemt de gedaante aan van een zwart, minimalistisch decorstuk met een membraan van textiel. 

Panna is vechten. Vechten voor de winst én voor respect. Het tweede ontwerp gaat uit van een nieuwe speltypologie: het 'Panna-Knockout Tournament'. Hierbij vechten 12 spelers, al dan niet in teams, om respect en de toernooizege. Iedere speler heeft zijn eigen tribune met achterban, identiteit en uitstraling. De tribunes zijn naar hun omgeving toe verlicht, waardoor buiten het stadion het verloop van het toernooi indirect gevolgd kan worden. Tijdens een wedstrijd transformeert het stadion langzaam van 12 verlichte naar slechts één verlichte tribune: die van de winnaar.

Het tweede ontwerp werd op 30 september 2006 gepresenteerd tijdens het symposium 'Het gebouw als denkbeeld' in het Philips Stadion te Eindhoven.

Publicatie: Cursor 04, TU Eindhoven, 28 september 2006